Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2009

Εύρηκα!!!

... φώναξε ο Αρχιμήδης και πετάχτηκε γυμνός από τη μπανιέρα του.

Η δική μου αναφώνηση ήταν λιγότερο σεμνή και ταπεινή ("Αυτό είναι ρε #@*&*&^$#%, είμαι genius!!!") κι ευτυχώς πετάχτηκα από το κρεβάτι μου φορώντας τις Hello Kitty πιτζαμούλες μου.

Η ξαφνική φλασιά-επιφώτηση και το συναίσθημα, όμως, ήταν το ίδιο.

Διότι εκεί που έχω μια ωραιότατη συζήτηση με τον Μορφέα και αρχίζω να χάνω επαφή με το περιβάλλον, βρίσκομαι σε τάξη του Αριστοτελείου να ρωτάω την καθηγήτρια της Kοινωνιογλωσσολογίας (αγαπημένη) "Εσείς έχετε κάνει καμιά έρευνα σε CMC?"

Τόσο γρήγορο log in στον πραγματικό κόσμο ούτε ο εκλεκτός Neo στο Matrix. Για πότε πήδηξα από τον επάνω όροφο της κουκέτας και άρπαξα το λαπιτόπι και το τετράδιό μου, ούτε η Drama Queen mother (a.k.a. θηλυκή έκδοση του 007) δεν το αντιλήφθηκε. Κι αυτό λέει πολλά!

Και βρίσκομαι λοιπόν, φανατικά μου αναγνωστόπουλα, 4 η ώρα τα ξημερώματα με ένα συνδιασμό αποβλακωμένου, κοιμισμένου, ενθουσιασμένου και ημιβαμπιροδρακουμελακικού κοκκινομάλλικου βλέμματος (οέο?) να ψάχνω άρθρα και να σκίζω με μανία φύλλα από το τετράδιο.

Μέχρι που έγραψα ένα outline που με αρέσει (αλλλληλλλλουϊα σε λέω!), σταμάτησα να γελάω σαν το σατανικό επιστήμονα (mwahahahahahaha κλπ) και έπιασα το Φαιησμπούκι και τον Τιτιβιζούλη -που σήμανε και τη λήξη της κρίσης.

Η ζωή είναι ωραία, αύριο είναι Κυριακή, είμαι ακόμα κοκκινομάλλα (τον πουλέν διεστραμμένες δυνάμεις του σύμπαντος που με θέλετε αιωνίως ανίδεη ξανθιά!!) και έχω θέμα για το διδακτορικό μου.


Τσίου. (...ή Twit...?)

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009

Τραλαλούμ

Ώρα 5:14, supermarket γνωστής αλυσίδας, ουρά για ταμείο 4.


-Ε... συγνώμη...
-...?
-Γειά... με θυμάσαι?
-...όχι, βοήθησέ με...
-Α πρώτα μου δίνεις λάθος αριθμό και μετά κάνεις πως δε με θυμάσαι, ωραία...
-....?? Μήπως δε θυμάσαι εσύ καλά...?
-Καλά πλάκα μου κάνεις, την Παρασκευή ήπιαμε ένα μπουκάλι βότκα σε σφηνάκια!
-...δεν πίνω βότκα...
-Δεν είσαι η Μαρία από το Hotel?
-Εεε...Όχι...?



Ώρα 6:43, ψιλικατζίδικο γειτονιάς, μπροστά στο ψυγείο με τα παγωτά.


-Εσένα από κάπου σε ξέρω... Κάτι είσαι, τραγουδίστρια, ηθοποιός...
-Εμ... όχι, είσαι γείτονας μου εδώ και 24 χρόνια... μένουμε απέναντι.



Ώρα 8:25, σπίτι.


-Παρακαλώ?
-Εσύ είσαι που μου έκλεψες το κινητό???
-Όχι, αλλά αναρωτιέμαι γιατί παίρνεις στο δικό μου....
-Θα πάρω τηλέφωνο στην αστυνομία!!!
-Καλά, πάρε πρώτα σωστά τον αριθμό του κινητού σου...



Οκ, spill the beans. Ποιανού ιδέα ήταν οι παραπάνω φάρσες και πόσα δώσατε. Αρνούμαι να πιστέψω ότι υπάρχει τόση βλακεία σ' αυτό το πλανήτη και κυνηγάει μόνο εμένα!!