Summerisms

Έχω να δηλώσω το εξής:


Πήρα χρώμα.

Ζε νε σουι πα ξαδέρφη του Edward Cullen πλέον. Το λέω με υπερηφάνεια διότι μετά από τόσες αποτυχημένες προσπάθειες μαυρίσματος, ανακαλύψαμε ότι το νερό στην Αγγλία εξαφανίζει τη μελανίνη. Θέλεις να σπουδάσεις στην Αγγλία, φτωχό ανίδεο Ελληνόπουλο? Ξέχνα το μαυρισμένο σου κορμί! Το εκρού του νεκρού είναι ανάλογο με τους μήνες παραμονής στην Γηραιά Αλβιώνα και της κατανάλωσης Βρετανικού νερού.

Βέβαια στη θέα της αδερφής μου -που από το δεύτερο μπάνιο έγινε σαν γυφτάκι- ο father αναφώνησε "Εσύ ακόμα δεν μαύρισες? Αφού όλο για μπάνια στη θάλασσα τρέχεις!" που ήτανε μαχαίρι στην καρδια, οϊμέ-οϊμέ τι συμφορά. Ακολουθούν κραυγές, κλάμα, ululations, λάδι Carroten και ψήσιμο στη ξαπλώστρα ωσάν σαρδέλα στα κάρβουνα.

Πού θα πάει, έχουμε ακόμα 2 μήνες μπροστά μας και ολόκληρο βάζο με τη γνωστή γλιτσομαρμελάδα για βαθύ μαύρισμα. Ιτς γιου εντ μι, βαμπιρόχρωμα. Ντάι, μαδαφάκα, ντάι.

Τώρα που ανέφερα τα βαμπίρια, είδα προχθές στον ύπνο μου ότι με δάγκωσε ο Eric. Υou know, Eric, True Blood, θεογκόμενος? Το ΄χεις? Σούπερ. Τώρα μπορείς να ζηλέψεις υπερβολικά κι εγώ να καταραστώ το μπουμπουνητό που με ξύπνησε.

Όχι δεν έχω δει το Eclipse ακόμα για λόγους ανωτέρας βίας. Και ναι, είμαι καλά (προς το παρόν). Τώρα που μου ξεφούρνισε και το τέλος η αδερφή μου (άσχετα με το ότι έχω διαβάσει όλα τα βιβλία, μια κινηματογραφική μεταφορά πάντα κρύβει εκπλήξεις) λες και είχα καμιά ταμπέλα με νεόν στο δόξα πατρί "SPOILERS ARE WELCOME", περιμένω με περισσότερη ανυπομονησία το Avatar: The Last Airbender. Είδα το trailer και μου σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο. Ελπίζω να μην είναι μούφα γιατί υπερπορώθηκα. Μετά την παρακολούθηση του Sex and the City 2 που ήταν η αποθέωση της κλώσσας και της κατινιάς, πρέπει κάπως να αναπληρώσω τα καμμένα εγκεφαλικά μου κύτταρα.

Και τώρα σας αφήνω γιατί διαπίστωσα κατά τύχη ότι εκείνο το καταπληκτικό drink με τα Oreos που χάζευα σε ένα περιοδικό και δεν έλεγε πού μπορείς να το βρεις, υπάρχει στα KFC που μόλις άνοιξαν στο Mediterranean Cosmos. (ΤΡΕΧΑΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!) O father ντύνεται ήδη για να πάει μέχρι εκεί να μου φέρει ένα παγωμένο, λαχταριστό, ακαταμάχητο Oreoπραμα, ως δείγμα μετανόησης και επανόρθωσης της μέγιστης προσβολής που μου έκανε.

Ακούς εκεί δε μαύρισα. Ενάμισι μπουκάλι αντιηλιακό λάδι έχω ξοδέψει!


P.S.: Αυτή την εβδομάδα καταφτάνει το The Anime Encyclopedia 896 σελίδων, έκδοση του 2007 με 3.000 τίτλους anime από το 1917. Ξέρω ότι μόλις το πιάσω στα χέρια μου θα κλάψω.

●✰★ PiXiE DuSt ★✰●

" I like nonsense - it wakes up the brain cells. Fantasy is a necessary ingredient in living. It's a way of looking at life through the wrong end of a telescope... and that enables you to laugh at all of life's realities." -Dr. Seuss

Πιάσε το τηλεσκόπιο και κράτησέ το ανάποδα. Και όλα αυτά που σε φοβίζουν και τα βλέπεις θεόρατα και ανυπέρβλητα θα γίνουν απλά μυρμηγκάκια. Και θα δεις όλα τα μυρμηγκάκια. Από ψηλά και θα μπορέσεις να κρίνεις και να συγκρίνεις.


Τι κι αν κοιτάς τον ουρανό και βλέπεις πήγασους? Τι κι αν μιλάς με ξωτικά? Τι κι αν χάνεσαι σε έναν κόσμο που τα σπίτια είναι φτιαγμένα από ζαχαρωτά, ήρωες πολεμούν δράκους και μια τρελή παρέα γιορτάζει τα 'αγενέθλια'?

Τι κι αν σε λένε περίεργο?


Εσύ ξέρεις την αλήθεια.


Εσύ βλέπεις το δάσος και γελάς κι αυτοί κοιτάζουν το δέντρο και χάνονται.



Είσαι 'στην κοσμάρα σου'? Τόσο το καλύτερο.


Εσύ ΒΛΕΠΕΙΣ. Αυτοί απλά ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ.

*B*I*R*T*H*D*A*Y*S*

"Fate? Granted, some things are beyond our control; but it’s ultimately the choices we make about them and the way we deal with situations that give shape to our life."

- Sleeping Beauty, Chapter 22, Silent Niobe

Ξεκίνησα αυτό το blog πριν περίπου 4 χρόνια για την ψυχική μου υγεία. Παρά τις ατελείωτες συζητήσεις με ενίοτε κολλητές και τους γνωστούς dramaqueenισμούς μου, η 'σταθερά' μου υπήρξε πάντα ο εαυτός μου και ένα λευκό χαρτί ή μια λευκή οθόνη έτοιμη να ελαφρύνει τον εγκέφαλό μου.


100 posts μετά, δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ξεκίνησε αυτό το blog.


Κλείνοντας τα 25, η ζωή μου δεν είναι όπως είχα φανταστεί ότι θα ήταν.


Παρόλα αυτά δεν μετανιώνω για τίποτα. Ούτε για τα σωστά, ούτε για τα λάθη. Αλλιώς θα άλλαζε η συνταγή και δε θα ήμουν εγώ.


Οπότε, φανατικά μου αναγνωστόπουλα, αφού κατάφερα και έφτασα αισίως και τα 25 και τα 100 posts, θα μου επιτρέψετε να αφιερώσω αυτό το ποστάκι στον εαυτό μου και να σας κεράσω μία συμβουλή:


Be yourself. Love yourself. Κι όποιος σας αγαπάει πραγματικά θα είναι πάντα δίπλα σας και στα καλά και στα άσχημα, στα σωστά και στα λάθη, στις σαχλαμάρες και στις δυσκολίες.


Η επόμενη φιλοσοφημένη κουβέντα βγαλμένη από τη ζωή όταν με το καλό φτάσουμε στα 30. Στα 35 σταματάμε τις φιλοσοφίες κι αρχίζουμε τα Botox.