Τα μάτια σου με καίνε γιατ' είσαι μανεκένε

Νόμιζα ότι ο καλός Θεούλης μου είχε πετάξει όλες τις απόλυτες ατάκες κι όλους τους απόλυτους λαλάκες στο δρόμο μου, αλλά μια αγαπημένη φίλη διέψευσε κι εμένα και τις προσδοκίες μου για το αντίθετο φύλο για ακόμα μια φορά.

Ατάκα Ούνο:

-Πότε θα βγούμε να σε μεθύσουμε αγαπητή τάδε?
-Αφού ξέρεις ότι μέχρι να μεθύσω εγώ εσύ θα έχεις κάνει δεκαπέντε σβούρες κάτω από το τραπέζι...
-Τότε αφού δεν πρόκειται να σε μεθύσουμε πότε θα σε γαμήσουμε?

Και η αγαπητή τάδε και εγώ -όταν μου τα διηγήθηκε- νομίζαμε ότι δεν ακούσαμε καλά.

-Συγνώμη...?
-Έλα τώρα, αφού το ξέρω ότι με θέλεις σαν τρελή και σε θέλω κι εγώ, γιατί να το τραβάμε... αφού ξέρεις ότι μαζί μου αδιαμφισβήτητα θα κάνεις το καλύτερο σεξ της ζωής σου!

Ο τύπος παίρνει ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ τον τιμητικό τίτλο του μεγαλύτερου καφρομαλάκα. Μιλάμε με τέτοια ατάκα κάνεις μπουζουκοσκυλοσουξεδάκι φίνο. Έχω βρει και το ρεφρέν(ε):

*Έντερ πούρο και γυαλί Πλανητάρχη*

Αφού δε σε μεθύσαμε, πότε θα σε γαμήσουμε?
Σεξ τρελό να κάνουμε και εποχή ν' αφήσουμε!
Σε θέλω και με θέλεις αδιαφιλονίκητα
Είμαι ο σουπερ ο γαμιάς αδιαμφισβήτητα!

Α τσσσς. Λάχανο τους τρώω τον Φοίβο και τον Θεοφάνους.



Ατάκα ντούε:

*Πρώτο Ραντεβού, η κοπέλα σηκώνεται να πάει στην τουαλέτα*

-Καλά ε τόση ώρα κοιτούσα τα βυζιά σου που είναι τέλεια, αλλά τώρα που γύρισες... τι κώλος είναι αυτός ρε παιδί μου, θα περάσουμε τέλεια το βράδυ!!

Έχω μείνει το ίδιο άναυδη με την κοπέλα που το άκουσε. Φαντάζομαι κι εσείς, φανατικά μου αναγνωστόπουλα.


Ατάκα Τρε:

-Γιατί κοιτάζεις το ρολόι σου, έχεις να πας κάπου...?
-Ε να, έλεγα να σε πάω σιγά σιγά από το σπίτι μου... Θέλω να σου δείξω το άλφα που έχω πάνω από το κρεβάτι μου...
- *rolls eyes* Σώπα ρε, αναρχικός είσαι?
-Όχι ρε μωρό, το έχω ζωγραφίσει για να θυμούνται οι κοπέλες τι πρέπει να φωνάζουν όταν τις πηδάω...

Κυκλοφορεί φήμη ότι η εν λόγω ατάκα έχει γίνει ανέκδοτο. Το περιστατικό πάλι είναι αληθινότατο!!


Η παρακάτω συμβουλή προς τους εν λόγω ατακαδόρους είναι ευγενική χορηγία του ταπεινού μπλογκακίου μας:

Παλικάρια, σιγά μη μπουρδουκλωθεί στα πόδια σας και την πατήσετε. Ουγκ.

Εύρηκα!!!

... φώναξε ο Αρχιμήδης και πετάχτηκε γυμνός από τη μπανιέρα του.

Η δική μου αναφώνηση ήταν λιγότερο σεμνή και ταπεινή ("Αυτό είναι ρε #@*&*&^$#%, είμαι genius!!!") κι ευτυχώς πετάχτηκα από το κρεβάτι μου φορώντας τις Hello Kitty πιτζαμούλες μου.

Η ξαφνική φλασιά-επιφώτηση και το συναίσθημα, όμως, ήταν το ίδιο.

Διότι εκεί που έχω μια ωραιότατη συζήτηση με τον Μορφέα και αρχίζω να χάνω επαφή με το περιβάλλον, βρίσκομαι σε τάξη του Αριστοτελείου να ρωτάω την καθηγήτρια της Kοινωνιογλωσσολογίας (αγαπημένη) "Εσείς έχετε κάνει καμιά έρευνα σε CMC?"

Τόσο γρήγορο log in στον πραγματικό κόσμο ούτε ο εκλεκτός Neo στο Matrix. Για πότε πήδηξα από τον επάνω όροφο της κουκέτας και άρπαξα το λαπιτόπι και το τετράδιό μου, ούτε η Drama Queen mother (a.k.a. θηλυκή έκδοση του 007) δεν το αντιλήφθηκε. Κι αυτό λέει πολλά!

Και βρίσκομαι λοιπόν, φανατικά μου αναγνωστόπουλα, 4 η ώρα τα ξημερώματα με ένα συνδιασμό αποβλακωμένου, κοιμισμένου, ενθουσιασμένου και ημιβαμπιροδρακουμελακικού κοκκινομάλλικου βλέμματος (οέο?) να ψάχνω άρθρα και να σκίζω με μανία φύλλα από το τετράδιο.

Μέχρι που έγραψα ένα outline που με αρέσει (αλλλληλλλλουϊα σε λέω!), σταμάτησα να γελάω σαν το σατανικό επιστήμονα (mwahahahahahaha κλπ) και έπιασα το Φαιησμπούκι και τον Τιτιβιζούλη -που σήμανε και τη λήξη της κρίσης.

Η ζωή είναι ωραία, αύριο είναι Κυριακή, είμαι ακόμα κοκκινομάλλα (τον πουλέν διεστραμμένες δυνάμεις του σύμπαντος που με θέλετε αιωνίως ανίδεη ξανθιά!!) και έχω θέμα για το διδακτορικό μου.

Τσίου. (...ή Twit...?)

Τραλαλούμ

Ώρα 5:14, supermarket γνωστής αλυσίδας, ουρά για ταμείο 4.

-Ε... συγνώμη...
-...?
-Γειά... με θυμάσαι?
-...όχι, βοήθησέ με...
-Α πρώτα μου δίνεις λάθος αριθμό και μετά κάνεις πως δε με θυμάσαι, ωραία...
-....?? Μήπως δε θυμάσαι εσύ καλά...?
-Καλά πλάκα μου κάνεις, την Παρασκευή ήπιαμε ένα μπουκάλι βότκα σε σφηνάκια!
-...δεν πίνω βότκα...
-Δεν είσαι η Μαρία από το Hotel?
-Εεε...Όχι...?

Ώρα 6:43, ψιλικατζίδικο γειτονιάς, μπροστά στο ψυγείο με τα παγωτά.

-Εσένα από κάπου σε ξέρω... Κάτι είσαι, τραγουδίστρια, ηθοποιός...
-Εμ... όχι, είσαι γείτονας μου εδώ και 24 χρόνια... μένουμε απέναντι.

Ώρα 8:25, σπίτι.

-Παρακαλώ?
-Εσύ είσαι που μου έκλεψες το κινητό???
-Όχι, αλλά αναρωτιέμαι γιατί παίρνεις στο δικό μου....
-Θα πάρω τηλέφωνο στην αστυνομία!!!
-Καλά, πάρε πρώτα σωστά τον αριθμό του κινητού σου...

Οκ, spill the beans. Ποιανού ιδέα ήταν οι παραπάνω φάρσες και πόσα δώσατε. Αρνούμαι να πιστέψω ότι υπάρχει τόση βλακεία σ' αυτό το πλανήτη και κυνηγάει μόνο εμένα!!